Agradecemento público de Sole

       Todos é un, e viceversa.   

          Neste tempo de tránsito incerto, as palabras vólvense refuxio de temores e espanto de pensamentos que reviran as horas. Acodo a elas para que sexan transmisoras dunha teima recorrente.

         Acontece dende hai tempo, dende que se oficializa a oportunidade de clikar e intervir en valoracións e críticas, opinións e xulgamentos. Sempre me desconcertou a facilidade, a rapidez, eficaz ou non, de poder establecer unha comunicación virtual ou virtuosa sen interlocutor certo ou destinatario concreto. Non é o caso, por iso escribo, para non seguir silenciando o que divulgado debe quedar, porque así o considero, do contrario deviría en neglixencia.

        É a conversa que ano tras ano se foi establecendo cunha votación popular de méritos atléticos. Sempre tiven reparos en aparecer nela, pero a resposta, os números, a incredulidade e emoción, quizáis vaidade tamén…anímábame a permanecer…sen máis ambición que sentir o efecto da maxia: como as valarocións excedían as miñas perspectivas, ascendidas en calidez e aprezo. Por iso, porque teño o agradecemento atragantado escribo para deixar constancia del e poder sentir dalgún xeito que os feitos non quedan impunes, aquí foi a confianza e a fe o meu castigo…o ánimo de saber que malia non intervir de ningunha maneira, a resposta era unha inmensidade, porque nacía da calma e da quietude, da vontade de querer participar sen máis, sen ruídos nin aspaventos…

        Aí reside o agradecemento, non olvidado, simplemente non transmitido, sentido pero calado. Agora desprendo a ansia de retomar o tempo e reiterar acumulacións de votos. Un a un, deben ser recontados en escrupuloso escrutinio para presentarlles os meus respectos; un a un. Que aquí quede, que así se faga.

       A ampulosidade ou posibles esaxeracións expresadas non son exceso, só necesidade, e aínda máis alá dela, continuará a inquietude de recibir o afecto inesperado. E nestes tempos oscilantes, no tránsito, acarrexo o peso dun péndulo firme que empurra o avance.

       Que a satisfacción do recibir quede manifesta para posible reconforto das vontades, que clikaron, e a suma fose alongando a maxia albergada nos actos desinteresados…

Sen máis…

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada.

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.